We rommelen, prutsen en ploeteren allemaal maar een beetje aan dit leven. Want we kunnen wel allemaal doen of het allemaal zin heeft wat we doen, maar dat is natuurlijk complete lariekoek. Alles wat we kunnen bedenken in dit leven wat 'zin geeft' kun je meteen weer kapot relativeren door je te realiseren dat alles wat we zien eindig is. Over honderd jaar is bijna iedereen die nu leeft hartstikke dood. Van mensen van de dertigplusgeneratie is iedereen foetsie over een jaartje of 60. Je vrouw, je man, ouders broers en zussen en vrienden. Je werk, je kantoor, je school. Het is over een kleine 60 jaar waarschijnlijk allemaal weg, ik vind dat een verfrissende en verlichtende gedachte. Als alles toch weggaat, kan ik maar beter genieten van de dingen die ik nu het belangrijkste vind. Echte relaties, oprechte en eerlijke vriendschappen, inspirerend werk, gezond en goed eten, goeie wijn, mooie muziek, uitgestrekte natuur en de tijd en de rust (haha) om daar allemaal van te genieten, maar hoe doe je dat in godsnaam?

Geluk hangt meer af van hoe je het leven beziet, dan van wat er gebeurt