Vandaag is het weer psychiaterdag. Iris loopt nu al 4 jaar bij verschillende mensen die van alles schijnen te weten over de psychologie van de mens of in ons geval het kind... Sinds alles scheef liep in 2007 lopen we wekelijks / maandelijks bij een psychiater. De psychiater is nodig vanwege de medicatie die Iris krijgt. Geen gepraat. Dat doen de maatschappelijk werkers. Beetje tekenen, knutselen en verkapt Iris een beetje uithoren. Maar waarover? Iris praat toch niet. Wil ze niet. Met onze verhuizing naar Melbourne moesten we ook dit hele gebeuren verkassen. En dat betekend van voren af aan beginnen. Zij moeten Iris en ons weer leren kennen. En wij haar. Onze caseworker Jennifer (Jenn) in Brisbane was zo'n geweldig mens. Zo eentje waar je persoonlijk wel graag een wijntje mee zou willen drinken. Ze was de leeftijd van mijn moeder misschien iets jonger, wat een geweldig mens. Ondanks dat het ze een geitewollesokje tiepje is, toch heel nuchter. En ze zag er uit als een zigeuner, ravenzwart haar en uitbundig gekleurde rokken en jurken.. Met pijn in ons hart namen we afscheid van weer een periode in ons leven. Het leven verloopt in fases, soms is een fase voorbij voor je er erg in hebt, zo was 'fase Jennifer'. Andere kruipen tergend langzaam voorbij. Onze caseworker nu is een wat jonger vrouwtje, meer gereserveerd. Iris voelde zich niet echt lekker bij haar zag ik twee weken geleden. Er werd een hoop gevraagd en je kan zien dat Iris vragenmoe is. Dit resulteert in een hoop getouwtrek in mij. Moeten we hier mee doorgaan, neemt ze het ons later niet kwalijk. Mijn ouders sleepten me van psychiater naar psychiater.. Of smoren we nu een hoop in de kiem. Ik weet het niet. Met Iris gaat het op en af. Het schijnt dat ze in Queensland ook achter lopen met dit soort zaken. Geen therapie mogelijk voor kinderen. Hier in Melbourne waren ze verbaast dat Iris niet meer getest is. In Queensland kwamen ze eerst op OCD,  ik had een boek gelezen en hoop kwam overeen. Maar ook een hele hoop niet! En de  laaste diagnose is ADD. We hebben wederom hier in samenwerking met school een ADHD test gedaan en we leveren nu een Asperger vragenlijst in. Om dingen uit te sluiten zei deze mevrouw. Logisch natuurlijk. Op school heeft Iris begin van deze term een test gedaan en ze zit met lezen en schrijven op het niveau van een kind  van 14,4 jaar. Ja wat die 'komma vier' precies inhoudt weet ik niet. Met rekenen zit ze op hetzelfde nivo als een 10 jarige. Ze is een slimme meid, leest alles wat los en vast zit. Boeken zijn niet aan te slepen uit de bieb. En ze houdt van science, leest veel over natuur en wetenschap en ze onthoudt ALLES. Goeie kandidaat voor weekend-miljonair! Alle gekheid op een stokje, Iris is onze oudste, ze is bijzonder, speciaal en baart ons van tijd tot tijd veel zorgen. Waar ons op willen richten is toch een leven zonder al die pillen. Ze slikt Chlomipramine voor OCD en Strattera voor de ADD. En het werkt. Zonder die pillen stuitert ze alle kanten op en is erg emotioneel. Maar wat we willen zijn handvatten. Hulp om goed te reageren en handelen want ook van onze kant laat het nog wel eens afweten. Geduld... en dat valt juist niet altijd mee in een groot en dus druk gezin. Maar we doen ons best om van alledrie ons fantastische kinderen evenwichtige persoontjes te maken. Ieder uniek op hun eigen manier. Soms doet houden van gewoon een beetje zeer...