Zit in de auto, rijd met mijn moeder naar IKEA in Richmond. Mam had het een en ander nodig voor haar nieuwe huis. Telefoon, San. Neem op, mag niet al rijdend, maar doe het toch. Hee moppie, hoe gaat het daar? Altijd eerste vraag want Sander zit hier bij de Boss from Hell. God hij heeft wat bazen meegemaakt hier zeg in Australie. Hele cultuurschok na 15 jaar voor dezelfde baas gewerkt te hebben in Nederland en nu al aan baan nummero 7. Stiekum 8 want hij heeft voor 1 bedrijf 2x gewerkt. Dat laatste bedrijf ging dus failliet en heeft er voor gezorgt dat we nu 2000 km verderop wonen in Melbourne. Maar goed, huidige baas is een slavendrijver. San werkt 5x 12 uur per week. Mag geen vakantie opnemen, zelfs geen uurtje minder werken. De machine waar hij aan staat is uit het jaar kruik daar wordt niet in geinvesteerd. Het belangrijkste daar is wat er af komt, hoe is niet belangrijk. Nou een cultuur waar San zich helemaal niet in thuis voelt! Kwaliteit staat bij San op 1. Hij is nogal precies op dat vlak. Dat was een kwaliteit wat dit bedrijf heel graag wilde hebben! Maar de praktijk brengt heel wat anders. Met als resultaat, dat San er helemaal doorheen zit daar en op zoek is gegaan naar een andere baan. Hij had bij 2 bedrijven gesolliciteerd en bij beide aangenomen. Wat een luxe! Maar na 6 jaar Australie durf ik de arrogantie wel te hebben dat San nergens wordt afgewezen. Hij heeft zoveel ervaring op jonge leeftijd en de beste opleiding die ze hier maar kunnen wensen. Kwaliteit komt uit Europa ;-) Hij heeft een keus gemaakt en begint over 2 weken bij zijn nieuwe baas. Voor een veel hoger uurloon (Nog een afspraak die de huidige baas niet is nagekomen) en minder uren werken. Hij gaat 3x 12 uur werken met 1 dag onderhoud van 8 uurtjes. Eitje! Haha dat is niet waar natuurlijk, blijven lange dagen. Maar in ieder geval niet meer een volle week van 12 uur. De gesprekken verliepen heel gemoedelijk en soepel. San kreeg het gevoel van KDR (bedrijf in NL) en Pyx (laatste bedrijf in Brisbane) weer een beetje terug. Daar waar je geen pion bent maar een gewaardeerd medewerker. Dus om weer terug te komen op het eerste stukje van dit verhaal: Hoe gaat het daar moppie? Antwoordt: ja oke schat, maarre ik kreeg net een telefoontje van mijn broertje! (Lees broer, mag dan wel jonger zijn maar steekt met kop en kont boven San uit!) Oh wat leuk hoe gaat het met hem? Ja goed! Hij wordt vader! ..... Wat??!! ... Ja! Hij wordt vader!! ... Weer stilte ... Wow!! Wat geweldig!!! Ik was werkelijk even stil! En er ging zoveel door me heen! Rene & Mara krijgen een kindje! Ze zijn 20 weken zwanger! En wij zijn er niet.... We kunnen de kleine Beukie niet echt leren kennen.... slik... Ik kon wel janken van blijdschap! Sanders ouders zijn ook heel blij. Want ja ondanks dat ze al drie kleinkinderen hebben, zien ze die nooit natuurlijk. En zal dit kindje een welkome pleister op de wond zijn. En ook dat schoot gelijk door m'n hoofd, want dat doet best zeer.... Iris Amber en Ben hebben nergens om gevraagd, en zij kennen opa & oma Beukema niet. Er staan foto's in huis, van Opa en Iris aan het strand. Opa & Oma samen op een terrasje in Aruba. Opa en zijn broer. Maar ja, ze kennen ze helemaal niet natuurlijk. Iris nog wel, die weet het precies maar Amber was nog geen twee toen we vertrokken. Maar goed ondanks geen kontakt, wel familie. En dat moet zo blijven.
Emigreren blijft toch altijd moeilijk, je gaat voor een beter leven. En dat vind je ook wel. Maar tegelijkertijd ervaar je ook veel heartache, om de mensen die je achterlaat. Familie en vrienden. Gelukkig is daar internet, je kunt instant foto's sturen, live praten met een camera erbij, en Hyven, Hyven is vooral leuk om toch wat oppervlakkig kontakt met iedereen van vroeger te hebben. Fotootjes kijken, gewoon volgen hoe het gaat in ieders leven. Rene heeft ons verteld of het een jochie of een meidje gaat worden. Dus het doosje staat klaar en gaat gevuld worden met leuke kraamkadootjes voor het kleine wondertje.
Goh Rene wordt vader... Zeker weten dat hij het fantastisch gaat doen!

Lin*